Ik-observatie #1

frank van der meer

 

 

Ik

 

Soms val ik in een gesloten toestand, maak ik geen deel uit van het waarneembare, is elk woord een afgrond.

Ik antwoord de conducteur goedenavond zoals ik amen antwoord op de hostie.

Mijn voet beweegt zich op mijn hartslag. Ik volg de structuren van de samenleving, ik houd me aan de regels.

Altijd het idee dat er meer gebeurt dan ik begrijp/ kan begrijpen,  ik mis het grote verband, ik moet me beter concentreren op wat mensen zeggen, niet afgeleid raken door mijn eigen gedachten en gevoelens, alsof daar een antwoord is te vinden.

Ik ben mijn schim-zijn zo moe. Het is angst.

Als ik amicaler dan normaal word begroet, keer ik in mezelf. Het lukt me niet zonder ironie te poseren voor een foto.

Ik ervaar alles vanuit een slaaptoestand alsof ik er niet echt ben. Mijn bijdragen aan het gesprek zijn erop gericht die niet op te laten vallen

Alles uit angst vreemd te worden gevonden, onredelijk te zijn. Alles uit angst voor een conflict.

Kennelijk vat ik mijn bestaan op als een stelsel van verplichtingen. (leef ik dus niet uit vrije wil voor anderen), (leef ik feitelijk dus alleen tussen de op harmonie gerichte verplichtingen door). Ik besta hooguit samenvallend met (de fictie van) de mening van een ander. Ik (mystieke dichter) wilde eenheid en had het allang.

Een man vraagt of ik Frank van der Meer ben en ik zeg: ‘Nee. Nee sorry, het spijt me dat ik Frank van der Meer niet ben.’ Ik stel me het moment voor waarop hij dacht dat ik hem was.

 

[EF]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s