Zee (studie)

zee

(James Ensor – Grijze Zee)

Ver buiten de branding schuimen golven alsof ze aan land komen. Water maakt zich uit water los en wordt weer water. De schaduw van een wolk op het oppervlak. Steeds opnieuw moet ik mijn houding ten opzichte van de zee bepalen. Want ik zie wel waar ze ophoudt, ze houdt op zo ver ik kan zien. Maar ik weet niet waar ze begint. Ik (wie of wat dat ook moge zijn), ik sta een ruimte waar zich ook het onaanraakbare bevindt, de maan, herinneringen, stof. In een ruimte die nergens ophoudt.

In de takken en op de stammen bloeien rode, gele, groene bloemen. Ik aai een witte kat die in de berm ligt te suffen. Het aaien, denk ik, doet haar denken aan de tong van de moederkat. Een herinnering aan thuis.

 

[EF]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s