Toerisme 17 | Gilles Boeuf

Al vaak heb ik gedacht: de bomen zullen ons overwoekeren. Dus wacht ik.

Er word gesproken over het groen in de stad, over de opwarming van de aarde. Ik denk: etcetera, we zijn er nog lang niet. Als ik dood ben en mijn lichaam voedsel voor de aarde wordt en al die dagen dat ik moe ben. Dan denk ik weer aan jou. Na jou is er maar één iemand gekomen die familie is geworden. De rest, wolken gevuld met regen, prachtige regen soms.

Jij bent al lang dood en waar je graf is, is uitzicht. Uitzicht op een heuvel, op bomen in de verte, net als bij het zomerhuis waar je graag was. Waar ik ook kwam en verwacht werd. Met afstandelijkheid. De afstandelijkheid van steeds hetzelfde landschap; de vijver met de bomen voor het huis, de wei met schapen, de oude schuur. En jij die in de moestuin stond en je hond dichtbij.

 

self-(1-of-1)-kopie-2-2

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s